[kargalar öter]
[ağlama sesi]
Atiye'nin kime ne zararı oldu?
[nefes sesleri]
-[kuş sesleri] -[nefes sesi]
[karga sesleri]
[ağlama sesi]
[Kur'an suresi okur]
[nefes nefese]
["Take Me Outta Here" çalar]
-Yakalandın! -Ha siktir!
Ödün mü patladı senin?
Senin de kafan patlayacak şimdi!
-Bu akşam için. -Hmm.
Gül biraz klişe oldu ama idare et.
Sen de biraz klişesin ama idare ediyoruz. Ne yapalım?
Ah!
-Hâlâ uğraşıyor musun aşkım? -[müziği durdurur]
Yormuşsun kendini.
Yok ya, o öylesine. Biraz kafam dağılsın diye.
[eko hâlinde tiz ses gelir]
[Ozan] Başın mı ağrıyor?
Kâbus falan mı?
Yok, öyle bir şey değil.
Sence öğretmen olmakta bir sıkıntı yok, değil mi?
Canım, sen öylesine bir öğretmen değilsin ki.
Sen bayağı çocukların kafasını açıyorsun.
Haklısın.
[Ozan öper]
O zaman sergiyi iptal etsem sorun olmaz.
Delirdin herhâlde?
Yani...
Bazen delirdiğimi söyleyenler oluyor.
Bak gör, bütün işlerin satılacak.
Hem satamasan da ben alırım!
-Ozan, hayır. -Ne?
Sakın. Söz verdin. Sergiden hiçbir şey satın almak yok.
[musluğu açar]
İyi, tamam.
Resim tarihinin gelmiş geçmiş en iyi ressamının eserlerini
almaktan mahrum kalayım yani.
Çok güzel kokuyorlar.
Aslında yapraklarını yatağına serpiştirecektim.
Öyle mi?
Evde olmayacaktın ya?
Niye evde olmayacaktım?
-Kardeşinle buluşacaktın. -Aa! Ben onu unuttum!
-Hayret, sen bir şey unutur muydun ki? -[Atiye güler]
Gitmem lazım.
[Atiye derin nefes alır]
-Gitmem lazım! -Bir şey yapmıyorum ki.
Gerçekten gidip elbise işini halletmem lazım.
-Bir şey yapmıyorum ki! -Elbise işini halletmem lazım!
[Atiye güler]
Hadi git.
Git hadi.
[Atiye kıkırdar]
O zaman madem geç kaldım...
Hadi.
[Ozan inler]
[Atiye derin nefes alır ve kıkırdar]
Etek boyunu kısaltacağım bunun biraz.
Bakayım.
[Cansu] Hmm.
Yakası okey bence. Bozmuyorum.
Çok güzel olmuş! Aferin.
[İngilizce] Sağ ol!
Küçük kızlar annelerinin elbisesini giyip poz keser ya, aynen öyle oldu.
Bak. Küçük kızım. Oyun oynuyorum.
-Abla, efsane gözüküyorsun! -[uygulama bildirimi]
[İngilizce] Beğendim.
O ne o?
Encore.
Sorabilir miyim, nedir Encore?
Tabii. Yeni bir date app'i.
Seni böyle şarkıların üstünden eşleştiriyor.
Her eşleşme de bir "Encore" oluyor.
-Yok artık! Dalga geçiyorsun! -Ne var ya?
Ne oluyor yani? Aynı şarkıyı seviyorsunuz diye ruh eşi misiniz?
[Cansu güler] Olamaz mıyız?
O zaman niye bütün çiftlerin
"Aşkım, bu bizim şarkımız." dedikleri bir şarkıları var?
-Ozan'la bizim yok. -[Cansu] Hah.
Ozan'ın en sevdiği şarkı, "Bizimkisi Bir Aşk Hikâyesi."
-[Cansu güler] -Onu da Beşiktaş maçlarında söylüyor.
[gerilim müziği çalar]
[Cansu] Ne yapalım hayatım?
Hepimiz beyaz atlı prensimizi senin gibi üniversitede bulmuyoruz.
Sen de bulacaksın tatlım, merak etme.
Bulacağım tabii. Hem de bu hafta sonu bulacağım.
Cansu'cuğum.
Kimse hayatının aşkını plajda bulmadı bence.
Allah Allah! Niye? Ben her hafta buluyorum.
Şurada bir kadın var.
Beş dakikadır buraya bakıyor.
[Cansu] Süper! Buyursun gelsin. Belki bütün elbiselerimi alır.
Tuhaf bir kadın.
[Atiye] Tüylerim ürperdi resmen.
[Cansu] Nerede ya?
Az önce şuradaydı.
Aman boş ver! Abla, gel bak, yetişmeyecek yoksa.
Tamam, pardon.
[geleneksel müzik çalar]
Hocayı çağırın.
Hocayı çağırın!
[kadın] O zaman Göbeklitepe'nin Giza Piramitleri'nden yedi bin yıl önce,
Stonehenge'den de altı bin yıl önce inşa edildiği doğru?
[Erhan] Doğru. Karbon testi verilerine bakarsak öyle.
[kadın] Bazıları buraya dünyanın ilk tapınağı diyor.
Bazılarıysa kayıp şehir Atlantis olduğunu iddia ediyor.
[gök gürler]
Biliyorsunuz buradaki kazılar 1994 yılında başladı.
Babam da hemen kısa bir süre sonra bu çalışmalara dahil oldu.
Ee, şu ana kadar belki de buranın %10'undan daha azını ortaya çıkarabildik.
O yüzden söylediklerimiz dışında herhangi bir teori üretmek için çok erken.
Siz de bu yüzden mi babanızın izinden gittiniz?
Buranın gizemini çözebilmek için mi?
Hayır. Yani tabii ki ben küçükken babamın şevki beni etkiledi
ama benim burada olma amacım arkeolojik eserleri incelemek, analiz etmek.
Yoksa gizem çözmek değil.
Yani filmlerdeki gibi ganimet peşinde değilsiniz
ya da kutsal hazine avcılığı yapmıyorsunuz. Doğru mu?
Evet. Indiana Jones değilim, eğer onu soruyorsanız.
Ee, bakın, bir arkeolog bütün ömrü boyunca uğraşıp, çalışıp
tek bir keşif bile yapamadan ölebilir.
Arkeolojinin amacı,
gerçek arkeolojinin amacı aslında
geleceği anlamaya çalışmaktır.
Yani, geçmişteki bulguların üzerine koyarak bugünü yorumlarız.
[erkek] Hocam!
-Erhan Hocam, bir şey buldular! -[kadın] Ne oluyor?
Bilmiyorum. Pardon.
[gerilim müziği çalar]
[elektronik müzik çalar]
[anlaşılmayan konuşmalar]
[Atiye] İlham aldığım sanatçılar çok.
Pollock, tabii ki. Franz Kline.
Helen Frankenthaler.
Siz kendinizi bir ressam olarak nasıl tanımlarsınız?
Yani, benim nasıl tanımladığım çok önemli değil aslında.
İşlerim kendilerini anlatıyorlardır diye düşünüyorum ya da öyle umuyorum en az...
Kendisi görmüş olabileceğiniz en muhteşem, en iyi ressamdır kendisi
ve geçmiş gelmiş en iyi, best abladır.
-Kardeşim Cansu'yla tanışmış mıydınız? -[kadın] Merhaba.
-Merhaba. -O da tasarımcı. Merhaba Cansu.
-[İngilizce] Şerefe! -[İngilizce] Şerefe bebeğim.
[kadın 2] Atiye gerçekten özgün bir sanatçı.
İlk kişisel sergisini yapmak bizim için bir şeref.
Herhâlde siz de en az bizim kadar gurur duyuyorsunuzdur kızınızla?
Duymaz olur muyuz? Elbette duyuyoruz. Değil mi hayatım?
Tabii.
Bence gayet özgün, hatta tam da bu yüzden bu tabloyu almanız lazım.
Hande Hanım, bence bu mavi, gözlerinizle müthiş uyumlu.
[Hande] Çok teşekkür ederim.
[İngilizce] Vay be!
Müsaadenizle.
-[Ozan] Babacığım. -Oh.
Burası ikinci kazı alanı.
Serdar Bey?
Atiye'ciğim.
Ozan, Tokyo'da olduğunuzu söylemişti.
Hiçbir iş bu geceden daha mühim olamaz tatlım.
Hepimiz seni tebrik etmek için buradayız.
-[İngilizce] Selam. -[İngilizce] Hoş geldiniz.
[Serdar] Şuraya bak ya. Ne kadar da kalabalık!
-İçki de bedava olunca... -Oo! Çoğu iş satılmış bile.
Biz hangisini alacağız?
Baba, para kazanmak Atiye'nin çok da umurundaydı sanki.
Kesin serginin gelirini bir yerlere bağışlamıştır.
[Serdar] Mustafa Bey?
Hayatta daha önemli şeyler var, değil mi?
Mesela daha çok para kazanmak.
Yine o kadın.
[gerilim müziği çalar]
Hangi kadın?
Bir tutar mısın?
[Atiye] Hanımefendi?
[Ozan] Hayatım?
Hayatım.
O kadın az önce buradaydı, yok oldu.
Hayatım, serin sanki dışarısı biraz. Gel, içeri gidelim mi?
[mistik müzik çalar]
[erkek] Hocam.
-[Erhan] Nerede? -[erkek] Şurası hocam.
[Erhan] Işık?
[kadın] Burası bir kapak gibi duruyor, yanlış mıyım?
Olabilir.
Sadece bir işaretleyici olma ihtimali de var.
[kadın] Daha önceki bulduklarınızdan farklı mı?
Daha önce kimsenin böyle bir şey bulduğunu sanmam.
Şu ortadaki şekil...
...bayağı değişikmiş.
-Neyle ilgili olabilir fikriniz var mı? -Hayır, yok.
Ama buna sadece değişik demek büyük bir haksızlık olur.
[kadın] İyice yakından çeksene.
[flaş patlar]
Evet, tamam, sizi dışarı alalım.
-Teşekkürler hocam. -İyi günler.
[Urfa şivesiyle konuşur] Hocam, geçit mi var, ne diyor?
Bilmem.
[Atiye] Geldiğiniz için çok teşekkürler.
-[Atiye] İyi akşamlar. -[Serdar] Toparlanalım yavaş yavaş.
[Serap] Serdar Bey, bu gece aramızda olmanız ne büyük şeref.
[Serdar] O şeref aslında bize ait Serap Hanım.
Galeri sahibiyle şimdi konuştum, Atiye'nin tüm eserleri satılmış.
[İngilizce] Müthiş!
[Türkçe] Harika.
İnsanlar, renkleri ve ebatları sevdi galiba.
[Serdar] Hıhı.
Yani tam olarak ne anlatmak istediğimi anlayıp anlamadıklarından emin değilim.
Gerçi kendim anlıyor muyum, orası da belli değil.
Fark eder mi? Sonuçta hepsi satıldı. Tebrik edilmeyi hak ettin.
"Bana mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?"
Buyurun. Yapılmışı var!
Bizim küçük kızı hatırlarsınız Serdar Bey.
-[Serap] Cansu. -Hatırlamaz mıyım?
-Merhaba Cansu. -Merhaba.
Abla. Elini sıktım ya, bana da zenginlik bulaşmış mıdır?
-[Cansu güler] -Cansu'cuğum, hadi gidiyoruz hayatım.
Çok, çok pardon.
Onların hiçbir suçu yok. Ben evlatlığım da ondan.
[Serap] Cansu.
Aa! Gitmeden... Haftaya sizi yemeğe bekliyorum. Lütfen.
-[Mustafa] Tabii. -[Serap] Şeref duyarız.
-Saat kaçta, nerede tam olarak? -Cansu'cuğum, sen bir dur.
[Mustafa] Hadi güzelim, hadi. Hadi.
-[Serap] Tekrar teşekkür ederiz. -[Serdar] Ben teşekkür ederim.
Tek kelimeyle muhteşemsin canım.
Teşekkür ederim. İyi geceler.
[Mustafa] Gel bakayım.
[Serdar] Ne kadar şanslı olduğunun farkındasın, değil mi oğlum?
Sakın içine edeyim deme.
Her şey çok güzeldi, bir tanem. Şahane bir geceydi.
Sizin okulun müdürüyle tanıştım.
Mert Bey.
[Serap] Okula kadrolu girmeni istiyorlarmış.
Sen de çok istersin, değil mi anneciğim?
[Serap] Kızımın düzgün bir işi olsun isterim tabii.
Ha çocuklarla resim yapmışsın, ha kendi başına, fark eder mi?
"Biz sana resim yapma demiyoruz,
sen hobi olarak yine yap."
Sergi diye tutturdun, oldu işte.
Mâni mi olduk tutkuna?
Ha, sergi olunca olay bitti, konu kapandı yani?
Artık ciddi bir işim olabilir?
Kızım. İstikrarlı bir işin olsun istiyorum. Kötü bir şey mi istikrar?
Yo, kötü bir şey değil. Sana göre.
Sen hiç düşündün mü,
Ozan böyle senin gibi düzensiz yaşayan bir ressamla
evlenmek ister mi acaba?
Bilmem, evleneceği kıza sorarsın anne.
[Mustafa] Yeter ama!
Aa!
[Cansu] Ne oluyor ya?
Bir şey mi gördün yine?
Sen sus, uyu hadi.
Neymiş o?
Of! Atiye sergide bir şeyler gördü ya?
Cansu!
Sarhoş işte.
[mermiyi sürer]
-[silah patlar] -[Atiye çığlık atar]
[mesaj bildirimi]
Yok artık.
[Cansu] Abla, ne yapıyorsun?
Baksana şuna.
-Neyse söylesene işte. -Cansu!
[İngilizce] Tamam.
Biri senin çizimini mi çalmış?
Onu dün Göbeklitepe'de bulmuşlar.
-[Cansu güler] O zaman sen çaldın. -Cansu, bir saniye ciddi ol.
O şey binlerce yıldır toprağın altındaydı
ve ben bir şekilde çocukluğumdan beri onu çiziyorum.
[Cansu esner] Garipmiş.
"Garipmiş." Bu mu yani?
Abla, ne diyeyim ki ya? Anlamadım hiçbir şey.
Tamam, sen anlama. Bitkileri sula yeter.
-Bir dakika, sen nereye gidiyorsun? -Göbeklitepe'ye.
Şimdi mi? Abla, saçmalama! Ne için?
Bilmiyorum, görmek için.
Tamam, resmini görmüşsün işte. Gidip ne yapacaksın?
Yarın görüşürüz.
Abla, bir dakika beni bir dinler misin? Şşt. Atik! Tamam, bir dakika, anlıyorum.
Biz seninle farklı tipleriz.
Ben neşeli bir iş kadınıyım, sen de kendine göre cool bir ressamsın.
Beni cool mu buluyorsun gerçekten?
Evet, öyle buluyorum. Ama abla, yapma.
Ne işin var senin orada?
Gece yine kâbus gördüm. Ödüm patladı her zamanki gibi.
Ama bunu görünce ne oldu, biliyor musun?
[Atiye güler] Neden, bilmiyorum
ama hayatımda hiçbir şey beni bu kadar rahatlatmamıştı.
Bana bir şey oldu, oraya gitmem lazım.
Onu görmem lazım.
[kapı açılır, kapanır]
[gerilim müziği çalar]
[taş yerine oturur]
[taş sürüklenir]
Celal, hadi gel.
Karanlıktan çocuklar korkar, biliyorsun, değil mi?
Bazen çocuklar bizim unuttuklarımızı bilir ama.
Bak sen, ne havalı lafmış o öyle.
Gel hadi, gel.
[Celal derin nefes alır] Fesüphanallah.
[Ozan, telefondan] Alo? Atiye.
Ozan?
[navigasyon] 200 metre sonra hafifçe sağdan devam edin.
Ne sağı? Sağ mı var burada?
[Ozan] Sevgilim...
-Benim o sembol var ya? -Alo?
Sembol, sembol. Ozan, duyabiliyor musun beni?
-Canım... [hat kopar] -Ozan?
Hadi ya...
Ha! Ha si...
İyi misin?
[Atiye] Ha?
İyi misin?
"Evet" demek mi?
Bu yol nereye çıkıyor, biliyor musun?
Türkçe biliyor musun?
Göbeklitepe'ye gitmeye çalışıyorum.
[kız derin nefesler alır]
[Atiye] Ne yapıyorsun?
Göbeklitepe!
O zaman kemer.
Göbeklitepe.
[Erhan] Dolomit ve kireç taşı.
[Celal] Şaştın mı?
[Erhan] Yok. Yani, burası için değil de
bu geçidi niye daha önceki
sismik kontrollerde göremediğimizi anladık böylece.
Dolomitin yüzeyi konkoidaldir.
-[Celal derin nefes alır] -Düzgün ölçmeye engel olur.
[Celal] Kayganmış.
[Erhan] Doğal değil bu.
Cilalanmış burası.
[Celal] Tövbe estağfurullah!
Yani, bundan binlerce sene evvel yaşamış insanlar yapmış bunu, he mi?
[nefesi kesilir] Hocam, nasıl yapmışlar?
Valla Celal, ben de sen bana söylersin diye düşünüyordum.
Çünkü benim böyle bir şey görmediğim kesin.
Başka birisinin gördüğünü de sanmam.
[Atiye] Böyle gidiyorum.
[Kürtçe konuşur]
-[Erhan] Celal! -Şşt.
-[Celal] Duydun mu? -Ne?
Şey gibi... Sanki birileri türkü söylüyor gibi.
[nefes alır]
Yok, ben bir şey duymuyorum. Senin ekip olmasın?
[Celal] Yok.
Hocam, galiba aşağıdan geliyor.
Ya Celal, hadi abiciğim. Saçmalama ya.
-[Celal] Hocam! -Celal, gözünü seveyim.
Hocam, vallahi bak!
Yok, bir şey duymuyorum ben.
Yav sonra gelsek kurban olduğumun?
İyi. Hadi sen git o zaman.
Ama ben çıkınca da gözüme görünme!
[Celal iç çeker]
Aynı baban gibi konuştun, yemin ediyorum.
[Erhan] Babam olsa dediğini yapacağını bilirdin.
Yürü Celal, yürü.
[Celal kesik kesik nefes alır]
[Celal] Çıkmaz sokak.
[Erhan] Bu, burada olmamalı.
[Celal] Yav hocam, dur! Ne yapıyorsun?
[Erhan] Bal mumu bu.
[Celal] Bal mumu mu? Bal mumu buraya nasıl gelmiş?
Birileri burayı mühürlemiş Celal.
Ganimetlere, mumyalara kavuşamayacaksın, he mi Erhan Hoca?
He ya, napak?
[gerilim müziği çalar]
Yarın sabah ilk iş, burayı açmaya başlıyoruz.
[Erhan] Arkasında bir şeyler olmalı.
[taş çıtırdar]
[Atiye] Ne acayip, daha önce hiç gelmedim buraya.
Ama sanki tanıyormuşum gibi.
Tu ki yi!
Efendim?
Tu ki yi! Tu ki yi!
Anlamıyorum.
Dur, nereye?
Sağ ol ya.
[duygusal müzik çalar]
[mistik müzik çalar]
[kapı çarpar]
["I Shall Not Be Moved" çalar]
[Ozan müziği durdurur]
Atiye dedi ki, bir gazetede bir şey görmüş.
Bir harabe mi, ne, oraya gidiyormuş. Sonra telefonu kesildi, ulaşamadım.
"Selam Cansu'cuğum ya, ne haber?
Bugün ne kadar güzel olmuşsun.
Üstündekileri yeni mi aldın?"
İyi ki sordun tatlım! Kendim diktim, biliyor musun?
[Ozan] Cansu, şakanın hiç sırası değil şu an.
Ay, tamam. Bir şey içer misin?
Kahve?
Ablan nerede senin?
Dedin ya işte. Harabelerde.
Sen de bu hikâyeye uyuyorsun, öyle mi?
Hikâye derken?
Sen aptal mı sanıyorsun beni?
Kimse sana aptal demiyor.
Yani, bu durumda demiyor.
[Cansu hafifçe güler]
Tamam. Pardon, demedim bir şey.
Dün gece sergide biriyle falan mı tanıştı?
Ozan, yuh!
Okey, tamam. Anlıyorum.
Atiye kafasına eseni yapar. Bunu sen de biliyorsun.
Ama seni seviyor. Hep sevdi.
Altı yıldan sonra bunu sen de biliyorsundur, değil mi?
Yani sadece ben...
Atiye için bile, bu yaptığı biraz fazla acayip.
Evet, darling. Çünkü acayip bir kız arkadaşın var.
[Erhan] Beni görmek istemişsin.
Hı hı. Erhan Bey'siniz herhâlde?
Erhan diyebilirsin.
Atiye.
Size bir şey göstermek istiyorum.
Ben kendimi bildim bileli, bu sembolü çiziyorum.
[Erhan] Hı hı.
Enteresan.
Enteresan?
Ne diyeyim başka?
Yani, nasıl açıklarsınız böyle bir şeyi?
Şimdi, eğer bütün bunları bugün çizmediğini varsayarsak...
Neden böyle bir şey yapayım?
[Erhan nefes alır]
Bunları bugün çizmediğini varsayarsak kolektif bilinç diyebiliriz.
Kolektif bilinç.
Ya da yakınsak evrim.
Ben güzel sanatlar okuduğum için aldığım tek bilim dersi,
Geri Dönüşüme Giriş'ti.
O yüzden birazcık daha açıklarsanız...
Yakınsak evrim, birbirinden bağımsız iki türün
aynı değişimleri geçirerek evrim geçirmesi demek.
Tesadüf diyorsunuz yani?
Yunuslar ve Mezozoik dönemden İhtiyozorlar mesela
-neredeyse birbirlerinin aynısıdır. -Bu, tesadüf değil.
Tam emin olmamakla beraber,
ben sukulent bitkilerde de aynı şeyin olabileceğini düşünüyorum.
Anladım. Ciddiye alınmadım.
[boğazını temizler] Bak Erhan.
Yunuslar ya da sukulentlerle ilgili en ufak bir fikrim yok.
Tek bildiğim, bir sebepten burada olmam gerektiği.
Yani nasıl anlatsam? Burasıyla bir bağım olduğunu hissediyorum.
Biliyorum, biliyorum! Kulağa deli saçması geliyor.
Ben de ağzımdan çıkanlara inanamıyorum ama ben deli değilim.
Sadece bu his, şimdiye kadar hiç hissetmediğim kadar güçlü bir şey
ve ben o sembolü görmek zorundayım. Lütfen.
[Erhan hafifçe nefes alır]
Tamam, görürsün. Iı...
Kazılar bittiği zaman.
O kadar bekleyemem. Beş dakika görsem?
Beş dakika, ne olacak?
Bak, anlatamadım galiba.
Orası yeni bir kazı alanı
ve halk ziyaretine açılana kadar ziyaretçi almamız yasak.
Yani, kişisel bir mevzu değil.
Şimdi izin verirsen, dönmek zorundayım.
İyi günler.
Peki Erhan, sağ ol. Çok yardımcı oldun.
[telefon araması yapar]
-[Ozan] Alo? -[Atiye] Alo canım, duyuyor musun?
Duyuyorum sevgilim, duyuyorum sonunda.
Bütün gün konuşamadık. Telefon bir çekiyor, bir çekmiyor burada.
En son ilkokulda sabit hat kullanmışımdır herhâlde.
Neredesin? Ne yapıyorsun?
Benim sembol Göbeklitepe'den çıktı.
Onu görmeye geldim. İnanılmaz, değil mi?
Sevgilim, arıyorum, nerede olduğunu söylemiyorsun.
-Cevap vermiyorsun. -Başlama, ne olursun.
Ulaşamıyorum sana.
Bana ne yaşattığının farkında mısın?
Tamam, yarın ilk uçakla geliyorum.
Gelince konuşuruz.
İyi, tamam. Gelince anlatırsın.
İyi misin sen?
Bir otel buldum, yerleştim. İyiyim. Her şey yolunda. Tamam?
Çok özledim ben seni.
Ben de seni özledim.
Gelince hiçbir yere gitmiyorsun. Rezerve ediyorum seni, tamam mı?
Tamam, o zaman şöyle yaparız.
Ben sana yarın akşam yemek yaparım.
Bak, şimdi merak ettim. Okey.
Görüşürüz yarın.
Görüşürüz.
[kapıya vurulur]
[kapıya daha sert vurulur]
[Atiye] Kim var orada?
[kız Kürtçe konuşur]
[gerilim müziği çalar]
Ne o, kan mı?
[Kürtçe konuşur]
Bir dakika! Gelemem seninle.
[Atiye] Tamam.
Tamam. Geleceğim.
[sufi müzik çalar]
Ne aradığını söylesen işimiz çok daha kolay olacak.
[Kürtçe konuşur]
[kız cama vurur]
Tamam, tamam.
Dur, beni bekle.
[gerilim müziği çalar]
[Atiye zorlanarak nefes verir]
[Atiye] Hey!
♪ İçerim yanıyor aney ♪
[Atiye nefes nefese]
[gerilim müziği çalar]
[köpek havlar]
[tel örgü şangırdar]
[kız güler]
[Atiye] Neredesin?
[telefon bipler]
[Atiye] Aa!
[Atiye] Hih!
♪ Urfa'nın etrafı ♪
♪ Dumanlı dağlar aman aman ♪
♪ İçerim yanıyor aney ♪
♪ Gözlerim ağlar ♪
Hocam, bunu bulmuşlar.
Aşağıda bir arabadaymış. Kiralık bir araba.
Nereye gidiyoruz?
[gerilim müziği çalar]
[taş çıtırdar]
[Atiye] Beni bekle!
Beni bekle!
[Erhan] Kim var aşağıda?
Atiye?
-[Atiye] Kız aşağıda kaldı diyorum! -Bak, efendi olmaya çalışıyorum.
Bayağı iyisin!
Atiye Özgürsoy. Ya bir de öğretmenmişsin sen.
-Part-time! Ressamım dedim ya! -[Erhan nefes]
Çeker misin artık şu elini? Üf!
Neyse ne. Polise anlatacaksın artık. Hadi.
Kız aşağıda, mor taşların orada kaldı diyorum.
-Sağır mısınız? -Ne kızı? Ne taşları?
Beni buraya getiren kız. Alnında bir yıldız lekesi var.
Abla, sen vallahi iyice keçileri kaçırmışın.
Celal, tamam. Gel hadi, al şu çantanı da.
[Erhan] Aşağıda ne gördün, kimi gördün, bilmiyorum
ama burası bir kazı alanı
ve bir daha seni burada görürsem polis çağırmak zorunda kalırım.
Anladın mı?
[Celal] Hocam, bak, çok yumuşak davrandın.
O kadın başımıza iş açacak, bakışlarından belli.
Yok ya Celal.
Kızın kafası karışmış ve korkmuş.
Polise değil, doktora ihtiyacı var. Daha önce de gördüm böylelerini.
["Güneşin Kız Kardeşi" çalar]
♪ Ucu yok, bucağı yok ♪
♪ Sarmıyor dünya Bana mı dar? ♪
♪ Sen orada Ben de burada ♪
♪ Dağıldık yer yer Neyim mi var? ♪
[Atiye şarkıyı kesik kesik duymaya başlar]
[Ozan] Oh, nefis kokmuş!
Ne pişirdin?
Ya, yapma, ne olur Allah aşkına.
Hele böyle bir günde hiç.
Dışarıdan söyleyeceğim, tamam mı?
Bir şey içer misin?
-[Atiye şarkıyı durdurur] -Atiye, bir saniye durur musun?
Ne oldu?
-Dün ben sana bütün gün ulaşamadım. -Dedim ya, telefon çekmiyordu.
Lütfen izin ver, bitireyim.
Sanıyorum dün, hiç konuşmadan geçirdiğimiz en uzun zamandı.
Bana seninle...
...bizimle ilgili düşünmek için zaman verdi.
Bunu söylemek, benim için de hiç kolay değil.
Ayrılıyor musun benden?
Tam olarak değil.
Ne oluyor?
Bu sürede ne fark ettim, biliyor musun?
Sinirlenmedim, kıskanmadım da. Sadece...
...sensiz geçecek bir hayatı düşündüm.
Ben bir daha böyle bir şeyi aklımın ucundan bile geçirmek istemiyorum. Hiç.
Atiye, benimle evlenir misin?
Ciddisin.
"Evet." de.
-Evet. -[Ozan güler]
[Ozan güler]
[Atiye fısıldar] Evet.
[kapıya vurulur]
Bu da senin ayarladığın bir şey mi?
Yo.
Açmayalım.
[kapıya vurulur]
Bunu unutmuşsun.
Teşekkür ederim.
Ama sadece bunu getirmeye gelmedim.
Bahsettiğin kızı bulduk.
Sevindim. İyi mi?
Sen gittikten sonra o geçidi açmaya başladık.
[Erhan] Blokajı kaldırınca bir tünel çıktı. Birazcık daha ilerledik ve
senin bahsettiğin yere geldik.
Orada gerçekten bir mağara var! Mor taşlar var!
Dedim ya var diye.
Ee... Ozan. Bu, arkeolog Erhan...
Kurtiz.
Atiye, senin o mağarayı bilmen mümkün değildi.
[Erhan] Orası yüzlerce, hatta binlerce yıldır mühürlüydü.
Kız iyi mi peki? Onu söylemedin.
[Erhan kesik kesik güler] O kız...
O kız...
[Erhan] Mağarada bir duvarda bir kabartma var.
O kabartmanın tam ortasında alnında yıldız olan bir kız çizilmiş.
[gizemli müzik çalar]
[Erhan] Atiye, sen...
Kimsin sen?
[gerilim müziği çalar]
HASAN KARATAY'IN ANISINA
Alt yazı çevirmeni: Didem İpekoğlu